Яўген Скочка – чалавек, якога памятаюць яшчэ з канца 90-х. Адзін з лідараў «Маладога Фронту», яркі, харызматычны, смелы. Ён арганізоўваў вулічныя акцыі, быў затрыманы і праходзіў праз крымінальны пераслед яшчэ ў тыя часы, калі беларускае грамадства толькі вучылася супраціўляцца дыктатуры.
22-гадовы Якаў знаходзіцца ў коме пасля спробы суіцыду. Яго бацька, беларускі актывіст і валанцёр, просіць дапамагчы даць сыну шанец на жыццё.
Вадзім* правёў чатыры гады ў калоніі строгага рэжыму па рэзананснай палітычнай справе, выйшаў на волю і спрабуе наладзіць жыццё, нават знаходзячыся пад наглядам, аднак без падтрымкі яго шматдзетная сям’я рызыкуе трапіць на прыцэл «сацыяльных службаў». Таксама мужчына мае патрэбу ў медыцынскай дапамозе пасля зняволення.
Кірыл Казей – муж і бацька дваіх дзяцей. Да арышту ён працаваў у кампаніі па продажы камп'ютарнай тэхнікі і цалкам прысвячаў сябе справам сям'і. Аднак у 2021 годзе мужчыну асудзілі на 7 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Імя Галіны Казіміроўскай стала для многіх беларусаў сінонімам мужнасці. Сёння Галіна, якая перажыла арышт, допыты, суткі на Акрэсціна і вымушаную эміграцыю, сутыкнулася з ворагам, якога нельга перамагчы песняй, – з анкалогіяй.
Спявачка і ўдзельніца пратэстаў 2020 года Тацяна Грыневіч-Матафонава рыхтуецца да важнай аперацыі. Большую частку сумы ўжо сабралі, засталося 2200 еўра.
Аляксандра па палітычных прычынах эмігравала ў Польшчу разам з мужам і дзецьмі. Зараз яна ў працэсе разводу без фінансавай падтрымкі ў чужой краіне з маленькімі дзецьмі.
У лютым сям'я Галіны распалася, і цяпер ёй з дзвюма непаўналетнімі дочкамі няма чым аплачваць жыллё. Жанчына хоча пераехаць у больш танную кватэру, але для гэтага трэба аплаціць цяперашнюю, унесці залог, першы плацёж і заплаціць за пераезд.
Мяне клічуць Анжэла Ляскоўская. Цяпер я бачу свет у размытых каляровых плямах, не магу працаваць і не магу выйсці з дому без суправаджэння. Тэрміновая аперацыя па выдаленні катаракты дапаможа мне вярнуць зрок і зноў жыць самастойна і працаваць.
Алег страціў пальцы на нагах, і зараз хада выклікае ў яго пастаянны боль. Працаваць (і ў цэлым перасоўвацца) ён можа толькі з дапамогай грузавога электравеласіпеда.
Беларуска, якая з’ехала з краіны пасля 2020 года, засталася без працы і перажывае цяжкую дэпрэсію з самапашкоджаннем. Ёй тэрмінова патрэбна дапамога на лячэнне і аднаўленне.
Яўген* удзельнічаў у мірных акцыях, а таксама дапамагаў рэпрэсаваным беларусам. Праз гэта ён патрапіў на «хатнюю хімію» па палітычным артыкуле. Падчас адбыцця пакарання яму прыйшлося цяжка працаваць, перажыць прэсінг сілавікоў і пахаваць бацьку.
Іван* шмат гадоў аддаў працы на карысць развіцця культуры ў Беларусі. Праз свае палітычныя погляды і пераслед згубіў магчымасць працаваць – гэта не толькі яго карміла, але і з’ялялася сэнсам яго жыцця. Стан здароўя Івана не дае выехаць за мяжу ў пошуках лепшай долі, але і ў Беларусі перспектыў пакуль няма.
Пасля вызвалення Сяргей* сутыкнуўся з пагрозай новага крымінальнага пераследу і з’ехаў у Польшчу. Аднак яго сям’я ўсё яшчэ ў Беларусі. Ім патрэбна дапамога, каб уз’яднацца.
У снежні мінулага года ў Змітра абвастрыліся праблемы са здароўем, якія ён атрымаў у турме. Зараз экс-палітзняволены не можа паўнавартасна працаваць і просіць аб падтрымцы, каб не застацца без жылля і сродкаў да існавання.
Беларуска засталася адна з трыма непаўнагадовымі дзецьмі пасля арышту мужа. Пакуль ён у турме, сям’я не спраўляецца нават з базавымі выдаткамі.
Сяргей Беляеў жыве ў Латвіі, асноўны даход мужчыны – невялікая пенсія менш за 200 еўра. Хутка яго чакае сур’ёзная аперацыя. Беларус просіць падтрымаць яго ў няпростай сітуацыі, патрэбныя сродкі на лекі і бытавыя выдаткі.
Мяне завуць Дар’я*, і я ўдзельнічала ў пратэстах у 2020 годзе. Але артыкул, па якім я апынулася за кратамі, не адносіцца да палітычных. Калі я трапіла ў калонію, сілавікі знайшлі мяне на фота з пратэстаў, і пачаўся ціск.
Былы палітзняволены пасля турмы, эміграцыі і доўгага перыяду стрэсу апынуўся ў цяжкім псіхалагічным стане: у яго дыягнаставана трывожна-дэпрэсіўнае расстройства і ПТСР. Зараз яму патрэбна дапамога на лячэнне і арэнду жылля, каб аднавіцца і зноў мець магчымасць працаваць.
«Мяне душылі пакетам да страты прытомнасці» – Зміцер з’ехаў з Беларусі праз рызыку новага тэрміну. Зараз ён у іншай краіне пачынае жыццё з нуля і просіць аб дапамозе.
Жонка беларускага добраахвотніка, які загінуў у 2025 годзе на фронце, засталася адна з малым дзіцём у Кіеве. У яе няма падтрымкі, стабільнага даходу, а здароўе пасля родаў да канца не аднавілася. Сям'і патрэбна дапамога на жыллё, лячэнне і базавыя выдаткі.
Мяне завуць Кацярына Мірзоева. Я з Полацка, але пасля падзей 2020 года прыйшлося з’ехаць з Беларусі. Пяты год, з вясны 2021-га, жыву ў Польшчы, у Познані. Не люблю скардзіцца, але зараз такая сітуацыя, калі мне вельмі патрэбна падтрымка, каб перажыць аднаўленне пасля інфаркту.
Да затрымання Аляксандр працаваў на «Беларуськаліі», удзельнічаў у мірных пратэстах. Пасля выхаду з калоніі яго не пакінулі ў спакоі – і разам з сям’ёй мужчына вымушана пераехаў у Польшчу, дзе зараз пачынае новае жыццё.
Былая палітзняволеная пенсіянерка праз «крымінальнае» мінулае апынулася ў сацыяльнай і фінансавай ізаляцыі. Пасля турмы ад яе адвярнуліся блізкія, а без працы, жывучы на маленькую пенсію, яна ледзь зводзіць канцы з канцамі. Ёй патрэбна падтрымка на аднаўленне здароўя і ранейшага жыцця.
Беларускі добраахвотнік служыў ва Украіне з 2023 года, у тым ліку пад Бахмутам, дзе атрымаў раненне. Зараз ён знаходзіцца ў Еўропе і чакае рашэння па міжнароднай абароне. Да атрымання дазволу на працу яму патрэбна дапамога на жыллё і базавыя выдаткі.
Дзяўчынцы ўжо зрабілі аперацыю, наперадзе некалькі курсаў хіміятэрапіі. Сям'і патрэбныя грошы на лекі, паездкі на лячэнне ў іншым горадзе і рэабілітацыю.
Цэнтр Беларускай Салідарнасці – гэта юрыдычная, адукацыйная і культурная падтрымка для беларусаў у Польшчы. Сёння яго дзейнасць пад пагрозай. Цэнтру тэрмінова патрэбна фінансавая дапамога.