Фота: svaboda.org
Мяне завуць Алена Гнаўк, мне 68 гадоў, я былая палітзняволеная, пенсіянерка, удава і маці траіх дарослых дзяцей. Пасля вызвалення я апынулася ў вымушанай эміграцыі і цяпер спрабую выжыць.
У Беларусі я пражыла ўсё жыццё. Адкрыта выказвала сваю грамадзянскую пазіцыю і не маўчала, калі бачыла несправядлівасць. У 2020 годзе, як і мае дзеці, я не змагла застацца ў баку. Калі мяне пыталіся, навошта я «пайшла супраць улады» і не «сядзела ціха», то тлумачыла, што не ўмею спакойна глядзець, як прыніжаюць людзей і знішчаюць іх жыцці.
Мяне затрымалі ў студзені 2022 года, і дадому я ўжо не вярнулася. Спярша судзілі па «карагоднай справе», потым былі новыя абвінавачванні, суды і прысуды. Накіроўвалі ў псіхіятрычную ўстанову, а затым зноў вярталі ў зняволенне. Ужо ў турме завялі яшчэ адну крымінальную справу. У выніку я правяла за кратамі чатыры з паловай гады.
Я прайшла праз турму ў пенсійным узросце. Гэта цяжка само па сабе, але яшчэ цяжэй разумець, што за гэты час разбураецца не толькі здароўе, але і ўсё ранейшае жыццё. Пасля зняволення ты выходзіш не ў тую кропку, з якой цябе калісьці забралі, а ў зусім іншую рэальнасць, дзе ў цябе больш няма ні сіл, ні ранейшай апоры.
13 снежня 2025 года мяне вызвалілі ў складзе вялікай групы. Гэта не было вызваленнем у поўным сэнсе слова. Нас фактычна выкінулі за межы краіны: прымусова вывезлі з Беларусі без нічога, без разумення, што будзе далей, дзе я буду жыць і на што.
Зараз я знаходжуся ў Польшчы, ва Уроцлаве. Жыву вельмі сціпла і думаю не пра нейкія вялікія планы, а пра самае простае: як аплаціць арэнду, купіць прадукты, адзенне і перажыць бліжэйшыя месяцы. Сваёй беларускай пенсіі я пазбавілася. Польская дапамога ёсць, але вельмі абмежаваная. Грошай хапае толькі на тое, каб літаральна не памерці з голаду. Гэта не перабольшанне, а мая штодзённая рэальнасць.
Паверце, асабліва цяжка ад таго, што я заўсёды сама давала рады і дапамагала іншым, а цяпер вымушана прасіць дапамогі для сябе. Але сёння гэта пытанне не карысці, а выжывання. У маім узросце, пасля зняволення, пагаршэння здароўя і вымушанай эміграцыі, мне патрэбна падтрымка, каб проста не апынуцца ў поўнай галечы.
Мая сям'я раскіданая па розных краінах і сама жыве ў цяжкіх абставінах. Таму абаперціся на дзяцей так, як гэта звычайна бывае ў старасці, я не магу. Кожны з іх вырашае ўласныя праблемы, звязаныя з эміграцыяй і бяспекай.
Я прашу дапамагчы мне з грашыма на арэнду жылля, прадукты, адзенне і іншыя рэчы першай неабходнасці. Мне патрэбны толькі мінімальны запас бяспекі, каб перажыць гэты перыяд пасля турмы і вымушанага выезду.
Для мяне гэтая дапамога – магчымасць захаваць чалавечую годнасць і перажыць самы цяжкі этап пасля вызвалення.
Сума збору
€2500
€1400 – арэнда жылля
€1100 – прадукты, адзенне і базавыя штодзённыя выдаткі