Жанчына за дапамогу палітзняволеным сама апынулася асуджаная на вялікі тэрмін і штраф. Яна страціла спачатку мужа, потым памёр сын. Пасля страт і турмы яе здароўе зусім пахіснулася, а утрыманні на штраф са сціплага заробку паставілі яе на мяжу галечы.
Дзмітрыя цкавалі і збівалі за тое, што ён гей, а потым супраць волі закрылі ў псіхбальніцы. У ліпені ён уцёк у Польшчу. Дазвол на працу ў яго ўжо ёсць, але выбрацца з лагера для ўцекачоў без дапамогі ён не можа.
Алесь і Таццяна разам 25 гадоў. Іх затрымалі ў адзін дзень, і больш за чатыры гады яны не бачылі адно аднаго, але так і не перасталі кахаць. Цяпер сям'я нарэшце разам у Варшаве і пачынае жыццё з нуля.
Таццяна правяла 301 дзень у СІЗА за перадачы палітзняволеным, а потым уцякла з Беларусі, пераплыўшы Нёман. У гэтым годзе ў яе сына знайшлі пухліну, і пакуль яна аплочвала абследаванні, назапасіліся даўгі.
Юрыст, які «касіў» ад арміі і працаваў выхавальнікам у дзіцячым садзе, у 2022 годзе сам прыйшоў у пасольства Украіны прасіцца на фронт. Цяпер у разведгрупы Уладзіслава сапсавалися дзве машыны, і да зімы іх трэба адрамантаваць.
Артур адседзеў шэсць гадоў за кратамі і з’ехаў у Польшчу, каб не атрымаць новы тэрмін. Пакуль ён чакаў дакументы, на падпрацоўцы моцна пашкодзіў руку. Цяпер яму патрэбная дапамога на жыллё і ежу, пакуль ён лечыцца і чакае дазволу на працу.
Былы спартсмен-каратыст Дзяніс адбыў чатыры гады калоніі за ўдзел у пратэстах. Уцякаючы ад новых дапытанняў, ён з’ехаў у Польшчу, дзе зараз чакае міжнародную абарону і не мае права афіцыйна працаваць. Дзянісу патрэбная дапамога на арэнду кватэры і ежу, пакуль афармляюцца дакументы.
Амаль пяць гадоў Леў дамагаўся абароны ў Грузіі, а ў верасні яго проста з міграцыйнай службы выслалі ў Арменію. Праца і аплочанае жыллё засталіся ў Грузіі. Цяпер Леў афармляе дакументы, шукае працу і просіць падтрымаць яго ў першыя месяцы на новым месцы.
У траўні 2026 года Аляксей нелегальна перайшоў мяжу з Літвой праз балота, каб не патрапіць у калонію. Пасля ўцёкаў у яго пачаліся сур’ёзныя праблемы з сэрцам. Цяпер ён шукае пастаянную працу і просіць падтрымаць яго, пакуль не стане на ногі.
Былы палітзняволены пасля вызвалення быў эвакуіраваны з краіны. Яму патрэбная падтрымка, каб пабудаваць сваё жыццё ў эміграцыі і уз’яднацца з сям’ёй.
Тамаз і Цімур Піпія больш за пяць гадоў правялі ў беларускіх калоніях. Пасля вызвалення ім далі тры дні, каб пакінуць краіну, інакш зноў турма. Цяпер браты ў Літве чакаюць дакументаў, грошы скончыліся, а 4 лістапада яны застануцца без жылля.
Удзел у мірных пратэстах абярнуўся для футбольнага фаната і спартсмена Івана трыма з паловай гадамі зняволення ў самай жорсткай беларускай калоніі. Яму ўдалося з’ехаць з краіны пасля вызвалення, і ён просіць аб падтрымцы на першыя месяцы эміграцыі.
Андрэй два гады эвакуіраваў параненых з фронту, пакуль хвароба не зваліла яго проста на дзяжурстве. Пасля некалькіх аперацый дактары прызначылі яму лячэнне ў санаторыі, каб ён мог вярнуцца ў строй. Але ў Андрэя няма грошай, каб аплаціць лячэнне.
Уладзіслаў тры месяцы працаваў на будоўлі, каб назбіраць на навучанне, але працадаўца так і не заплаціў. Цяпер новая сям’я палітэмігрантаў ужо ў Варшаве і можа страціць месцы ў праграме Каліноўскага.
Дзяўчаты прыцягнулі ўвагу сілавікоў адкрытай дэманстрацыяй сваёй арыентацыі. Пасля выкліку ў міліцыю Геры пара вырашыла не рызыкаваць і ўцякаць з Беларусі. У новай краіне яны ўсяго некалькі месяцаў і пачынаюць жыццё нанова.
Цяжкая траўма нагі і шэраг няўдалых аперацый выбілі Святлану з нармальнага жыцця. Ёй патрэбная падтрымка на рэабілітацыю, каб зноў нармальна хадзіць.
Экс-палітзняволены пасля турмы вымушана эміграваў у Польшчу, але праз праблемы са здароўем востра мае патрэбу ў падтрымцы на час аднаўлення і працаўладкавання.
Ігара* прыцягнулі да крымінальнай адказнасці за перадачу інфармацыі пра перамяшчэнне ваеннай тэхнікі праекту «Беларускі Гаюн». Пасля вызвалення з-пад варты ён пакінуў Беларусь і просіць дапамагчы яму з перанавучаннем.
Сёння мы адкрываем няпросты і цалкам ананімны збор. Некалькі тыдняў таму трагічна загінуў сын беларускай актывісткі. Яго смерць была раптоўнай. Цяпер сям’і даводзіцца адначасова перажываць гэтую страту і вырашаць цяжкія пытанні, звязаныя з пахаваннем.
Цэнтр Беларускай Салідарнасці – гэта юрыдычная, адукацыйная і культурная падтрымка для беларусаў у Польшчы. Сёння яго дзейнасць пад пагрозай. Цэнтру тэрмінова патрэбна фінансавая дапамога.