Міхаіл падчас разгону мірных пратэстаў у Мінску быў паранены і затрыманы, а праз некалькі месяцаў асуджаны да 3 гадоў «хіміі». Пасля вызвалення яму не атрымалася уладкаваць сваё жыццё ў Беларусі праз пастаянны пераслед з боку ўлад, і ён эміграваў са сваёй дзяўчынай у Польшчу.
Таццяне 54 гады. Да затрымання ў яе было стабільнае жыццё: праца галоўным бухгалтарам, уласная кватэра і толькі што выплачаная іпатэка. Но ў сакавіку 2023 года суд прысудзіў яе да чатырох з паловай гадоў калоніі па дзевяці палітычных артыкулах.
Транс-жанчына з Беларусі тэрмінова з’ехала ў Іспанію пасля ціску сілавікоў і пагроз. Зараз яна ў прытулку, але без грошай нават на базавыя патрэбы.
Зараз сям’я знаходзіцца ў Польшчы без сродкаў для існавання. Яны чакаюць рашэння па абароне, не могуць працаваць і хутка застануцца без часовага жылля.
71-гадовая беларуска, экс-палітзняволеная, просіць дапамогі на жыллё, ежу і лячэнне.
Экс-палітзняволены ў эміграцыі просіць экстранай падтрымкі, каб скончыць навучанне і ўладкавацца на пастаянную працу.
Валерыя – удава беларускага добраахвотніка і мама траіх дзяцей. Пасля смерці мужа ўся адказнасць за сям’ю лягла на яе плечы. Нягледзячы на працу, даходу ледзьве хапае на ежу і паўсядзённыя выдаткі. Сям’я патрабуе дапамогі.
Уладзіслаў Яцэнка трапіў за краты за падтрымку Украіны ў 2022 годзе. У эміграцыі ён хоча пачаць сваю справу і рабіць тату, як і да арышту. Але ўсё гэта патрабуе сур’ёзных укладанняў, якіх пакуль няма.
Беларускі добраахвотнік і баявы медык «Вакула» дапамагае эвакуяваць параненых і забяспечвае бяспеку групы на перадавой. Збор на абсталяванне, ад якога залежаць жыцці людзей
Ганне 46 гадоў. У яе трое дзяцей. За данаты яе прысудзілі да двух з паловай гадоў пазбаўлення волі. Яна прайшла праз СІЗА і калонію №4 у Гомелі, а ў снежні 2025 года апынулася сярод палітвязняў, якіх пасля вызвалення вывезлі з Беларусі ў Польшчу
Алену і Сяргея Маўшукоў асудзілі за ўдзел у пратэстах у Пінску: сужэнцы кідалі палкі ў бок АМАПа. Іх прызналі палітзняволенымі, а пасля выправадзілі з краіны. Зараз муж і жонка маюць праблемы са здароўем. Таксама ў Беларусі засталіся іх дзеці. Пара хоча перавезці іх у Літву і просіць пра падтрымку.
Якаву і яго маме патрэбна дапамога, каб аплаціць жыллё, ежу і бытавыя выдаткі пасля таго, як мужчыну вывезлі ў Літву з групай палітвязняў, а яго мама была вымушана пакінуць Беларусь, асцерагаючыся арышту.
Беларуска сутыкнулася з крымінальным пераследам праз сваю грамадзянскую пазіцыю і засталася без працы. Цяпер ёй патрэбна дапамога, каб у адзіночку гадаваць траіх дзяцей, адно з якіх патрабуе пастаяннага дагляду.
Пасля таго як у снежні 2025 года мяне выкінулі з Беларусі з групай палітзняволеных, я стараўся наладзіць жыццё нанова. Але ўвесну атрымаў траўму, якая адкінула мяне назад, і цяпер мне патрэбна дапамога.
Сяргей Рудзянкоў трапіў за краты ў лістападзе 2022 года. Пасля вызвалення ў снежні 2025 года яго вывезлі ва Украіну – і цяпер ён будуе новае жыццё ў Літве. Нядаўна да мужчыны нарэшце прыехала сям’я.
Алена эвакуявалася ў Польшчу разам з сям’ёй: мамай і двума дзецьмі. У эміграцыі на жанчыну наваліліся цяжкасці з працай і аплатай жылля, да гэтага дадалося лячэнне хрыбетніка ў дачкі. Каб замацаваць вынік лячэння, дзіцяці патрэбна платная рэабілітацыя, а ўсе сродкі, што меліся, пайшлі на лячэнне і аплату кватэры.
Беларускі журналіст з’ехаў у Літву праз рызыку крымінальнага пераследу. Зараз ён ня можа знайсці працу па прафесіі і просіць дапамогі, каб аплаціць жыллё, побыт і прадукты.
Аляксандру Краўчуку з Кобрына 57 гадоў. Пасля арышту, калоніі і дэпартацыі з Беларусі ён разам з дачкой апынуўся без сродкаў да існавання. Аляксандру неабходная тэрміновая замена пратэза нагі, а таксама сродкі на жыццё.
Шматдзетная маці праз палітычны пераслед атрымала крымінальнае пакаранне і адбывала свой тэрмін у калоніі. Пасля вызвалення яе чакаў развод, беспрацоўе і безграшоўе. Яна апынулася ў адчайным становішчы і просіць аб падтрымце.
Кірыл і Караліна з'ехалі з Беларусі ў Літву, калі мужчыну прысудзілі чатыры гады «хіміі з накіраваннем» па «справе Гаюна». У Караліны рассеяны склероз, і пражыць без мужа гэты тэрмін яна б не змагла па стане здароўя. Сужэнцы просяць дапамогі, пакуль не змогуць самастойна працаваць.
Уладзіслаў збірае €10.000 на аўтамабіль для разведгрупы.
Мяне завуць Алена Гнаўк, мне 68 гадоў, я былая палітзняволеная, пенсіянерка, удава і маці траіх дарослых дзяцей. Пасля вызвалення я апынулася ў вымушанай эміграцыі і цяпер спрабую выжыць.
На сваіх старонках у сацсетках Ганна публікавала пасты ў падтрымку Украіны. Хлопец, якому яна адмовіла ў рамантычных адносінах, у запале сказаў, што напіша на яе заяву ў міліцыю. Праз паўгода да Ганны прыйшлі сілавікі…
Яўген Скочка – чалавек, якога памятаюць яшчэ з канца 90-х. Адзін з лідараў «Маладога Фронту», яркі, харызматычны, смелы. Ён арганізоўваў вулічныя акцыі, быў затрыманы і праходзіў праз крымінальны пераслед яшчэ ў тыя часы, калі беларускае грамадства толькі вучылася супраціўляцца дыктатуры.
Вадзім* правёў чатыры гады ў калоніі строгага рэжыму па рэзананснай палітычнай справе, выйшаў на волю і спрабуе наладзіць жыццё, нават знаходзячыся пад наглядам, аднак без падтрымкі яго шматдзетная сям’я рызыкуе трапіць на прыцэл «сацыяльных службаў». Таксама мужчына мае патрэбу ў медыцынскай дапамозе пасля зняволення.
Кірыл Казей – муж і бацька дваіх дзяцей. Да арышту ён працаваў у кампаніі па продажы камп'ютарнай тэхнікі і цалкам прысвячаў сябе справам сям'і. Аднак у 2021 годзе мужчыну асудзілі на 7 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Цэнтр Беларускай Салідарнасці – гэта юрыдычная, адукацыйная і культурная падтрымка для беларусаў у Польшчы. Сёння яго дзейнасць пад пагрозай. Цэнтру тэрмінова патрэбна фінансавая дапамога.